انتخاب یک پایتخت مهم منطقه‌ای مانند آنکارا برای صدور فرمان جنگ، سیگنال آشکاری از سوی واشینگتن مبنی بر پایان دوره میانجی‌گری‌ها به تهران است.

یک عمر با افتخار می گفتیم خونی که در رگ ماست هدیه به رهبر ماست اما امروز فهمیدیم که این وجود شریف بود که جانشان را برای اسلام و مردم تقدیم کردند.

پدری که سرش را روی تابوت دختر چهارده ماهه اش گذاشته دیگر چیزی برای گفتن ندارد بعضی غم ها زبان آدم را می گیرند..

در ایران شاهد وداعی هستیم که تاریخ کمتر به خود دیده است آقای شهیدمان پس از چهل و هشت سال همراهی هم نفس بودن و تکیه گاه بودن در بدرقه ای باشکوه و تاریخی برای همیشه با مردم تهران خداحافظی کرد.

آن لبخند ها، آن صلابت همیشگی، آن کلام آرامش‌ بخش و نافذ، آن عاشق واقعی وطن، آن بیانات و نصیحت‌ های دلسوزانه، آن راهنما و پشتیبان، آن جان ایران، آن پناهگاه نیم‌ قرن کشور، آن ایران‌ دوست‌ ترین رهبر تاریخ مگر می‌ شود فراموش کرد.

ای پیامبر خدا این حسین توست که در بیابانی بی‌ سایه و بی‌‌ پناه رها شده او را چنان به خون کشیده‌ اند که پیکر نازنینش در میان خاک و خون غلتیده..

جنگ رمضان نشان داد که در جنگ، فناوری و تجهیزات به‌تنهایی تعیین‌کننده نیستند جغرافیا و ویژگی‌های زمین نبرد می‌توانند سرنوشت عملیات را تغییر دهند و گاه بر توان فناورانه و تاکتیکی غلبه کنند.

اینجا سرزمین اراده ‌های پولادین است وقتی قرار شد تحریم‌ ها برداشته شود و اموال بلوکه شده بازگردد در واقع آن‌ ها نبودند که سخاوتمندانه می ‌بخشیدند این اراده ‌ی یک ملت بود که حقش را از گلوگاه تاریخ بیرون کشید..

داغ شهادت رهبر فرزانه و شهدای این سرزمین هنوز بر دل‌ ها سنگینی می‌ کند و دلمان برایشان تنگ است مردم ایران از آن زمان تاکنون در جبهه ی خیابان زیر بیرق سید مجتبی رهبر معظم انقلاب اسلامی که همچون پدر دلسوزش آن را برافراشته است.

او از راه دور مدیریت نمی‌ کرد باید نزدیک می‌ آمد دردها را لمس می‌ کرد می‌ شنید و بعد تصمیم می‌ گرفت روستا به روستا می‌ رفت پرس‌ وجو می‌ کرد و پای حرف مردم می‌ نشست.