به گزارش نودادامروز ، بیش از صد روز از یک واقعه تلخ می‌ گذرد صد روز از یک جنایت که داغی سنگین بر دل‌ ها گذاشته صد روز از دلتنگی همسران و فرزندانی که حالا با جای خالی تکیه‌ گاهشان زندگی می‌ کنند صد روز تنهایی مادران و پدرانی که چشم‌ انتظار بازگشت فرزندانشان بودند صد روز از حمله ظالمانه‌ ی رژیم صهیونیستی و آمریکا به کشورمان ایران که منجر به پرکشیدن فرزندان ایران جان شد.

امروز به خانه‌ ی یکی از مرزبانان رفتم مردی که او و دیگر سربازان مرز را امن نگه داشتند تا ما در خانه‌ هایمان امنیت داشته باشیم.

همسری با دو فرزند به استقبالم آمدند همان‌ طور که وارد منزلشان می شدم در دلم به خودم گفتم این زن و زنانی چون او نماد واقعی صبر و استقامتند در نگاه همسر شهید با وجود اندوهی که در عمق چشمانش موج می‌ زد استقامتی ستودنی دیده می‌ شد او شروع کرد با مهربانی از ایثار و شجاعت همسرش برایم گفت.

خانم معصومه نظری همسر شهید عباس نصری کلامش را با جمله‌ ای شروع کرد که هم ناله‌ ی دل بود و هم فخر جان: شهادت زیباست… هرچند این دلتنگی بی‌ امان گاهی از توان تحمل ما فراتر می‌ رود.

او از روزهای نخستین آشنایی‌ شان گفت از آن دوران ساده در دهلران که در آن دو قلب که هر دو متولد فروردین با اختلاف چند روز از هم به هم پیوند خوردند.

آن‌ ها (پسر عمه دختر دایی) بودند در بیست‌ و سوم خرداد سال ۹۳ پیمان زندگی بستند خانم نظری گفت: اوایل نمی‌ دانستم که ازدواج با یک مرزبان یعنی پیمان بستن با سختی و انتظار.

معصومه گفت: درست یک روز پس از عقد با عباس به مرز رفت اما بعد از هجده روز وقتی با چهره‌ ای سوخته از آفتاب و پیشانی‌ ای که نشان از سختی برجک‌ های بی‌ برق و بسیار گرم داشت بازگشت.

خانم نظری با نگرانی ادامه داد: هر تابستان که دمای هوای دهلران بالا می‌ رفت دلهره‌ ی من هم بالا می‌ رفت می‌ ترسیدم دوباره از شدت سوزش آفتاب پوست و صورت عباس بسوزد.

اما زندگی میان این سختی‌ ها شیرینی‌ هایی هم داشت با آمدن امیرعلی لبخند و خوشحالی مان دوچندان شد و چند سال پس از آن با تولد یاس خانواده‌ ی کوچکمان کامل تر شد.

عباس مردی بود که مرز را با عشق می‌ شناخت با سربازانش چنان برخورد می‌ کرد که گویی برادران کوچک او هستند مهربان و دلسوز اما در عین حال در امور نظامی چنان دقیق و منظم که هیچ‌ گونه مماشاتی با مسئولیت‌ هایش نداشت او حتی در زمانی که شیفت نبود از حال همکارانش در سر خدمت می‌ پرسید.

زندگی آن‌ ها زندگی عملیاتی بود (یعنی عباس 18 روز در مرز و 12 روز در خانه بود) زندگی‌ ای که سخت می گذشت عباس میان روزها ، هفته ها و ماه‌ ها در پاسگاه در حال خدمت بود او 8 تا 9 سال اول خدمت در موسیان بود بعد از چیلات به هنگ مرزی دهلران رفت و سرانجام دوباره به موسیان رسید همسر شهید گفت: وقتی قرار شد به موسیان برود مخالف بودم می‌ دانستم مسیر چقدر دور است و دوری او چقدر طولانی خواهد بود.

آخرین روزهای حضور او در هنگ از دوشنبه تا پنجشنبه ماموریت فرا رسید عباس پس از افطار به دهلران برگشت او به همسرش گفت که امروز یکی از همکاران را به خانه رسانده است در مسیر از عباس پرسیده می خواهی در هنگ مرزی بمانی؟

معصومه فقط سکوت کرد او می‌ گفت: ته دلم یک‌ جورهایی می‌ لرزید اما چیزی نگفتم، اما عباس به همکارش گفته بود می خواهم به موسیان بروم چون رفتنی باید برود.

در چشمان معصومه وقتی از مرزبانی عباس می‌ گفت دریایی از کلمات ناگفته موج می‌ زد وقتی از آن مسئولیت‌ پذیری بی‌ حدش می‌ پرسیدم لبخندی تلخ بر لبانش می‌ نشست و می‌ گفت: او مرز را یک امانت می‌ دانست حتی خودکاری که در جیبش بود با هزینه خودش خریده بود او به بیت‌ المال حساس بود همواره می‌ گفت: مبادا حتی یک ریال از پول حق مردم بر سفره‌ ی ما بیاید.

اما آن روزهای پایانی روزهای سختی بود جمعه‌ ی اول اسفند بود که عباس از همکارانش حلالیت طلبید می‌ خواست به موسیان برود از آن زمان دلهره مثل سایه‌ ای دنبالم می‌ آمد ماه رمضان بود و عباس با آن روح بی‌قرار سحری و افطار کم می خورد انگار که جسمش را برای چیزی بزرگ‌ تر آماده می‌ کرد این اواخر در وقت سحر یاس از شدت دلتنگی بیدار می‌ شد پدر بعد از نماز قبل از اینکه که سر خدمت برود یاس صورت پدر را بوسه باران می کرد و عباس خداحافظی می کرد و راهی مرز می شد.

روز سرنوشت‌ ساز از راه رسید و خانم نظری گفت: روز دوازده اسفند برایم روزی فراموش نشدنی است عباس به مرز رفت صبح سه شنبه 12 اسفند در مراسم تشییع شهید مرتضی شکری بودیم ساعت ده‌ صبح که پیامی از جانب عباس رسید: مرز هستم… ممکنه آنتن نده ناراحت نشی.

من هم به او پاسخ دادم: خدا به همراهت… و در دل می‌ خواستم تمام دنیا را برایش بنویسم اما فقط یک جمله‌ ی کوتاه از من به او رسید و درست در همان لحظه وقتی پیام به دستش رسید نخستین انفجار دلهره آور در مرز سکوت شهر را شکست.

ساعت یازده و پنجاه‌ و دو دقیقه بود دلهره‌ ای که در سینه‌ ام می‌ نشست حالا به تپشی وحشتناک بدل شده بود بارها تماس گرفتم اما تنها پاسخ صدای اپراتور بود که می گفت مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌ باشد قلبم از این سکوت فرو می‌ ریخت باز هم تماس گرفتم باز هم سکوت تا اینکه ساعت دوازده و سی‌ وپنج دقیقه بالاخره موفق شدم… اما تنها بیست ثانیه! بیست ثانیه‌ ی کوتاه که آخرین تماس من با او بود حالش را پرسیدم می‌ خواستم بیشتر حرف بزنم اما باز نشد.

بعد از آن ساعتی نگذشته بود که انگار جهان برای من کاملا متوقف شد ساعت یک و نیم ظهر بود که مدام تماس پشت تماس عباس کجاست؟ عباس خوبه؟ از عباس خبر داری؟ من دلهره ام دوچندان شد می گفتم ساعتی پیش 20 ثانیه با او صحبت کردم اما از دلهره و تماس های بقیه ترسم بیشتر و بیشتر شد شروع کردم به تماس گرفتن با همکارانش در ابتدا تماس ها مشغول بودند بعد یکی از آن ها برداشت صدای گریه می آمد فرزند یکی از آن‌ ها با صدایی لرزان گفت: پدرم زخمی شده… الان بیمارستان است.

با پاهایی که دیگر توان ایستادن نداشتند نمی دانم چطور خودم را به بیمارستان رساندم میان آن همه شیون و چهره‌ های پریشان دنبال عباس می‌ گشتم یک نفر می‌ گفت زخمی شده دیگری می‌ گفت الان میارنش ، اون یکی میگفت الان میاد  این حرف ها ادامه داشت تا اینکه بعد از دقایقی که نمی دانم چطور گذشت خبر شهادت عباس را به من دادند.

در آن لحظه دنیا دور سرم چرخید تمام آن زندگی مشترک تمام آن لحظه ها تمام آن خاطرات جلوی چشمم آمد و احساس کردم تنهاترین آدم روی زمین هستم.

در بخش دیگری از صحبت‌ هایمان وقتی از دلتنگی بی‌ امانش پرسیدم بغضش را در لبخند مادرانه‌ اش پنهان کرد و بخشی از دلنوشته ای را که داشت برایم خواند:

آقا و مولای من، من این هدیه را با افتخار به شما دادم تا قطره‌ ای از دریای بیکران ظهور باشد اما… اما چه کنم که دل است و تنگ می‌ شود؟ این اشک‌ هایی که می‌بینید اشک نارضایتی نیست اشک دلی است که بی‌ قرار دیدار یار است.

در پایان می توان گفت عباس از جان عزیزش از همسر ، فرزندان و تمام دنیا گذشت تا به مقصدی بالاتر برسد همان‌ گونه که رهبر شهیدمان بر این ایثار همسران تأکید فرمودند حتی در همان بیست ثانیه پایانی وقتی صدای عباس آخرین بار به گوش معصومه رسید هیچوقت از ذهنش پاک نمی شود همان صدایی که ستون خانه‌ و تکیه‌ گاه فرزندانشان بود همان صدایی که امنیت را برای مردم تضمین می‌ کرد همان صدایی که به رعایت حجاب ،نماز اول وقت، خواندن قرآن، نیکی به پدر و مادر ، بیت المال و هر آنچه خوبی است توصیه می کرد به سوی خالق شتافت آری حقیقت این است که امنیت هرگز رایگان نیست ما آرامش زندگی مان را مدیون شهدا هستیم .

شایان ذکر است شهید عباس نصری (متولد ۱۳۷۰/۱/۱۶ روستای بیشه‌ دراز دهلران) است یکی از ۵۶ نفر شهید استان ایلام در جنگ رمضان که تمام زندگی اش را صرف مرزبانی و مرزداری از تمام آرمان‌ های انقلاب اسلامی کرده بود روز سه شنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۴ در حالی که روزه دار بودند و با لبی تشنه در پاسگاه مرزی بیات موسیان طی حمله‌ی ناجوانمردانه‌ ی آمریکا و اسرائیل همراه ۳ تن از همکارانش به شهادت رسید. روحشان شاد و یادشان گرامی.

گزارش از مریم بالوی فیلی