اینجا سرزمین اراده ‌های پولادین است وقتی قرار شد تحریم‌ ها برداشته شود و اموال بلوکه شده بازگردد در واقع آن‌ ها نبودند که سخاوتمندانه می ‌بخشیدند این اراده ‌ی یک ملت بود که حقش را از گلوگاه تاریخ بیرون کشید..

داغ شهادت رهبر فرزانه و شهدای این سرزمین هنوز بر دل‌ ها سنگینی می‌ کند و دلمان برایشان تنگ است مردم ایران از آن زمان تاکنون در جبهه ی خیابان زیر بیرق سید مجتبی رهبر معظم انقلاب اسلامی که همچون پدر دلسوزش آن را برافراشته است.

او از راه دور مدیریت نمی‌ کرد باید نزدیک می‌ آمد دردها را لمس می‌ کرد می‌ شنید و بعد تصمیم می‌ گرفت روستا به روستا می‌ رفت پرس‌ وجو می‌ کرد و پای حرف مردم می‌ نشست.

شنیدن یعنی حضور داشتن یعنی فهمیدن یعنی به طرف مقابل این اطمینان را دادن که الان تو مهمی.

گاه غم هایی هست که کلمات از توصیف آن باز می‌ مانند و دست در نوشتن از این اندوه می‌ لرزد این بار سنگین بر دل هرگز کهنه نمی‌ شود..

چمر بازتابی از بغض فرو خورده ی یک ملت بزرگ است این سوگواری در قامت آیینی سنتی به اوج شکوه و شوکت خود رسید تا دنیا بداند ایران اسلامی پای عهد خود با رهبرش ایستاده است.

این کشور اگر تا امروز ایستاده و تاب آورده نتیجه تلاش بی‌ وقفه علاوه بر مردمی که پای همه سختی‌ ها ایستاده‌ اند..

بنای مسجد باید چون آغوش پدری باز باشد تا هر رهگذری بتواند بی هیچ مانعی وارد شود..

بیست و دوم بهمن امسال در پهنه وسیع میهن رنگ و بویی متفاوت بر خود داشت و در دیارمان انگار که نسیم سرد زمستانی از کوه‌های سر به فلک کشیده زاگرس برخاسته و هوای پاک قلب استان ایلام را دوباره احیا کرده بود.

پدر در سکوت شب در قدم‌ های آرام صبح در نان حلالی که با دست‌ های خسته‌ اش فراهم می‌ آورد به ما می‌ فهماند که عشق یعنی از خود گذشتن..