به گزارش نودادامروز ، مریم بالوی فیلی فعال رسانه ای در یادداشتی نوشت: گاه غم هایی هست که کلمات از توصیف آن باز می‌ مانند و دست در نوشتن از این اندوه می‌ لرزد این بار سنگین بر دل هرگز کهنه نمی‌ شود و داغ آرزوهایی که پیش از شکفتن خشکیدند بر جای می‌ ماند وقتی به عمق چشمان داغدار مادری خیره می‌ شوی جز فریادی بی انتها در نگاهش چیزی نمی‌ بینی که در اعماق جانش پیچیده است.

اما سرنوشت کودکان بی‌ گناه حکایت تلخ دیگری دارد آنان همچون گلبرگ‌ هایی هستند که در اوج طراوت زیر پای ستم پرپر می‌ شوند به کدامین گناه قلب کوچکشان با هجوم ترس بشکند و چرا خنده‌ های شیرینشان باید در آغوش وحشت و غبار ویرانی برای همیشه خاموش شود؟

دنیا باید پاسخگو باشد در مقابل زخمی عمیق که چهره‌ هایی منفور چون نتانیاهو و ترامپ بر جان زمین نشانده‌ اند که در پی اهداف شوم نقشه می‌ کشند و شعله‌ های نفاق باغ رویاها را به خاکستر بدل می‌ کند.

زمین چرا صحنه‌ ی قدرت‌ نمایی‌ این ظالمان باشد که کودکان و انسان های بی‌ گناه هزینه‌ ی این بی‌ رحمی‌ ها را بپردازند.

و مدرسه که جای یادگیری، پرورش، خنده و بازی بچه‌ هاست حالا برای ما بوی دلتنگی می‌ دهد هنوز صدای خنده‌ هایشان را می‌ شنویم انگار که همیشه هستند.

در پایان یادی می کنیم از فرشتگان مدرسه ی شجره طیبه میناب که در نهمین روز اسفند ۱۴۰۴ صبح شنبه‌ ای که قرار بود آخرین خداحافظی دانش‌ آموزان مینابی با مادرانشان نباشد کودکان یکی یکی به مدرسه رفتند و کلاس درس را شروع کردند و لبخند کودکانه هنوز بر لبانشان نقش بسته بود در مدرسه‌ می دویدند غافل از آنکه آخرین قدم‌ هایشان در این دنیای فانی بود و به یکباره آسمان شهر غرق در غباری از غم شد.

حمله وحشیانه ی رژیم صهیونیستی و آمریکا فاجعه‌ ای هولناک بر سر این جمع بی‌ دفاع فرود آمد حمله‌ ای که کودکان معصوم و تعدادی معلم را نشانه رفت در میان شعله‌ های خشم و ویرانی ماکان نصیری نیز همچون ۱۵۶ (۱۲۰ دانش آموز شامل ۷۳ پسر و ۴۷ دختر، ۲۶ معلم، ۷ اولیای دانش آموز، یک راننده سرویس مدرسه، یک تکنسین داروخانه و یک جنین شش ماهه)  فرشته‌ ی دیگر پر کشید پرواز این کودک هفت‌ ساله اما داغی سنگین‌ تر داشت پیکر پاکش در میان آوار اندوه نبود گویی خداوند در پاسخ به دل مادر داغدارش که گفت تاب دیدن سپردن او به خاک را ندارم او را در آغوش بی‌ کران رحمت خویش جای داد جایی که دیگر نه غرش شوم انفجارها گوش عالم را می‌ آزارد و نه سنگینی سایه‌ ی ستمگران ، و آخرین لبخند ماکان اکنون زخمی عمیق بر دل تمام مردمان این سرزمین و هر وجدان بیدار دنیا شده است.