به گزارش نودادامروز ، یادداشتی از مریم بالوی فیلی فعال رسانه ای: در میان آوارها، مادری هنوز فرزندش را با مهر در آغوش می‌کشد؛ کودکی که آسمان را با آرزوهایش رنگ می‌کند و مردمی که با ایستادگی‌شان، عشق را در دل زخم‌هایشان زنده نگه می‌دارند.

در هر فریادی که از دل فلسطین بلند می‌شود، ردپای امید دیده می‌شود.

اشک‌ها روی گونه‌ها جاری‌اند، اما درخشش نگاه‌ها، نشانی از ایمان به زندگی و فردایی روشن دارد.

فلسطین زخمی است، اما قلبش می‌تپد، غزه محاصره شده، اما عشق در آن مرزی نمی‌شناسد.

در سرزمینی که درد حکایت روزانه مردم است، عشق همان نوری است که هیچ قدرتی قادر به خاموش کردنش نیست.

ساعتی پیش تصویری از پسر بچه ۹ ساله فلسطینی به نام محمود عجور منتشر شد و فضای مجازی و رسانه ها را در بر گرفت.

کودکی ۹ ساله بدون دست که عکاس می گوید در لحظه ای که متوجه می شود دیگر دست ندارد رو به مادرش گفته است: «چطوری بغلت کنم؟»

برای هر مادری که حتی تصور چنین لحظه‌ای دردناک است، مواجهه با آن، زخمی است که هیچ‌گاه التیام نمی‌یابد.

آن‌گاه مادر محمود، زمان برایش متوقف خواهد شد؛ انگار همه دردهای دنیا در یک جمله خلاصه شده اند.

قلبش لرزیده، چشمانش پر از اشک شده، اما نمی‌خواهد محمود دلش بشکند. به خودش آمده، لبخندی هرچند پر از اندوه می زند و دستانش را دور پسرش حلقه می کند.

او را محکم در آغوش می گیرد، بی‌آنکه نیازی به دست‌های محمود باشد.

به او می فهماند که آغوش، تنها با دست‌ها معنا پیدا نمی‌کند بلکه با قلب، با نگاه، با حضور گرم مادرانه‌ای که همیشه همراه او خواهد بود.

در آن لحظه، هیچ واژه‌ای نمی‌تواند عمق این درد و عشق را به تصویر بکشد محمود نیز می فهمد که محبت، فراتر از محدودیت‌هاست و مادرش را حتی بدون داشتن دست‌ها می‌تواند احساس کند.

آری این قصه، حکایتی از عشقی بی‌مرز مادران فسطینی است که این روزها هر لحظه فرزندان پر از زخم، بدون دست پا و یا جسم بی جانشان را در آغوش می کشند و محمود از جمله هزاران کودکی است که هر لحظه پر پر می شوند، یا آغوش مادرشان را بی‌دست بغل می کنند.

شایان ذکر است، تصویر پسر بچه ۹ ساله فلسطینی محمود آجور که دو دست خود را در حملات رژیم صهیونیستی از دست داده، به عنوان عکس برگزیده ۲۰۲۵ از سوی بنیاد عکس‌های مطبوعاتی جهان ورلد پرس فوتو برگزیده شد.