به گزارش نودادامروز ، یادداشت مریم بالوی فیلی فعال رسانه‌ای : در اولین روز ذی‌القعده، تاریخ شاهد ولادت بانویی بود که آمدنش خانه‌ای را با نور و معنویت روشن کرد اما گاه هر شعاعی از نور، زیر سایه‌ای از مظلومیت پنهان می‌شود؛ یاد دخترانی که شرافتشان زیر سایه ظلم هرگز پژمرده نشده و قلب‌ها را آتش می زند.

روز دختر برای بسیاری از جهان، نمادی از شادی و امید است؛ اما در سرزمینی همچون فلسطین این روز حکایتی از زخم‌های بی‌صداست.

دخترانی که کودکی‌شان را در میان فریادها و درد از دست داده‌اند همچنان با نگاه‌های مملو از امید زندگی را زنده نگه داشته‌اند.

چه تلخ است لحظه‌ای که دستان کوچکشان به جای قلم و دفتر سنگی را برای ایستادگی در برابر بی‌عدالتی بلند می‌کند هر لبخند معصومانه آنان که در برابر سختی‌های زندگی شکسته نمی‌شود قصه‌ای از شجاعت انسانی را روایت می‌کند.

دل‌ها در این روز به یاد دخترانی می‌تپد که زیبایی نام دختر را با استقامتشان معنا بخشیده‌اند؛ دخترانی که با وجود زخم‌ها و دردهای بی‌پایان هنوز امید را مانند شعله‌ای روشن در دل ظلم و تاریکی حفظ کرده‌اند.

آسمان فلسطین هر شب و هر روز شاهد چشمان اشک‌آلود دخترانی است که زمین را با قلب‌هایشان سبز نگه می‌دارند چه حکایتی از پاکی و چه روایتی از مقاومت؛ اما چه تلخ است که زمین همچنان از عدالت فاصله گرفته است.

روز دختر نمادی از پاکی و طهارت است اما برای دختران فلسطین این روز با وجود زخم‌ها و دردها با شرافت و مقاومت میان خاک و خون جشن گرفته می‌شود این روز پاسخی از وجدان انسانی به استقامت بی‌نظیر آنان است.

آنان که میان خون و آوار، امید را در دل‌هایشان حفظ کرده‌اند و یادآور شجاعتی‌اند که ظالمان جهان از درک آن ناتوان مانده‌اند.

آری، روز دختر مبارک؛ اما دختر مظلوم غزه این روزها با نگاه معصوم و دستانی خالی از عروسک، در میان آوارهای بی‌عدالتی همچنان تصویر آرزوهای ناتمامش را در دل خویش پرورش می‌دهد.

تصویری که شاید هیچ‌گاه به پایان نرسد اما در تاریکی امیدی پنهان دارد، امیدی که هر لحظه مانند قصه‌ای خاموش از حقیقت‌های تلخ حکایت می‌کند، تا روزی که سایه ظلم از سرزمینشان برچیده شود و نور پیروزی بر آسمانشان بدرخشد.