به گزارش نودادامروز ، مریم بالوی فیلی فعال رسانه ای به بهانه ی چهلمین روز عروج ملکوتی رهبر شهید در یادداشتی نوشت: هنوز باور این فراق بر شانه‌ های استوار ایران سنگینی می‌ کند از پایتخت تا دورترین نقاط کشور در سوگ رهبر خویش رخت عزا پوشیدند چهل روز است که ایران در عطش نگاه او می‌ سوزد در این چهل روز خروش راهپیمایی‌ ها لرزه بر اندام دشمنان انداخته که همچنان ادامه دارد.

در ایلام نیز این سوگ با آیین ریشه‌ دار چمر و چوپی رنگ و بویی دیگر یافت تا مردم این دیار با نوای اصیل ایل، داغ دل تمام ایرانیان را فریاد بزنند و سوگواری برای رهبری برگزار شد که فراتر از مرزهای جغرافیایی در عمق جان تک‌ تک هموطنان و آزادی خواهان جهان خانه داشت.

و چمرگاه انگار به وسعت تمام ایران شده بود سیاه‌ چادرهای برپاشده گویی تمام ایران در این خیمه‌ ها جمع شده اند بیرق‌ ها و پرچم هایی که به اهتزاز در آمده بودند نمادی از ایستادگی ملتی هستند که از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب در چهل روز گذشته دست از بیعت با آرمان‌ های او برنداشتند.

بزرگان، جوانان و عشایر در صفوفی دایره‌ وار حلقه زدند تا نشان دهند که اگرچه سید شهدای انقلاب پر کشیده اما این زنجیره ی اتحاد که از ایلام تا قلب ایران کشیده شده گسستنی نیست.

نوای حزن‌ انگیز سرنا و دهل ناله ی یک ملت بزرگ است که عزادار رهبر و پدر معنوی خود و سایر شهدای جنگ رمضان گشته‌ اند.

در مرکز میدان یادمانی از نشانه‌ های ایشان برپاست عکسی که نگاهشان همچنان گویی مسیر سرافرازی ایران را نشان می‌ دهد حضور کودکان با کوله‌ های خونین یادآور مدرسه میناب است که این داغ را به وسعت تمام مظلومیت‌ های تاریخ ایران گسترانیده است صدای دایه دایه وقت جنگه طنین‌ انداز می‌ شود و گویی زمان به عقب بازگشته این نوا یادآور شجاعت ، ایستادگی و ایثار نسلی است که با همین فریادها ایستادند و پیروز شدند.

چمر بازتابی از بغض فرو خورده ی یک ملت بزرگ است این سوگواری در قامت آیینی سنتی به اوج شکوه و شوکت خود رسید تا دنیا بداند ایران اسلامی پای عهد خود با رهبرش ایستاده است.

زنان با مویه‌ های خود غم را فریاد زدنند و مردان عشایر برنو به دست و مسلح اقتدار خود را به نمایش گذاشتند اگرچه امام خامنه ای به شهادت رسیده اند اما ستون خیمه ی ایران همچنان با وجود رهبر جوانمان سید مجتبی و اتحاد و ایمان مردم برپاست.

در پایان مراسم وقتی صدای دهل‌ ها خاموش می‌ شود و پارچه‌ ها جمع می‌ گردند یک چیز باقی می‌ ماند و آن میراثی است که او برای ما گذاشت آری چمر نوای رفتن است اما نه از یاد رفتن یعنی که اگر بزرگان ما می‌ روند اما راه و نامشان در میان صفوف فشرده مردم باقی خواهد ماند.