به گزارش نودادامروز ، مریم بالوی فیلی فعال رسانه ای در یادداشتی با عنوان پرچمداری که عروج کرد و میراثی که ماند نوشت: این روزها تمام ایران به خصوص تهران حال و هوایش با همیشه فرق می ‌کند بغض ها در گلو شکسته، هوای پایتخت چنان سنگین است که قابل باور نیست مردم با هجرتی بزرگ روبرو شده اند که بند بند دل‌ ها را از هم می ‌گسلد و با فریادهایی لبریز از دلتنگی و شیون و مویه بر سر و صورت می زنند.

در ایران شاهد وداعی هستیم که تاریخ کمتر به خود دیده است آقای شهیدمان پس از چهل و هشت سال همراهی هم نفس بودن و تکیه گاه بودن در بدرقه ای باشکوه و میلیونی برای همیشه با مردم تهران خداحافظی کرد.

چهل و هشت سال عمری است که در کنار مردم در این سرزمین با کلام گهربارش و ایستادگی اش گره خورده بود حالا تهران میزبان عبور ماه تابانی بود که برای آخرین بار از میان این خیابان ها و میدان های آشنا گذر کرد تا راهی سفر ابدی شود.

سایه اش بر این خاک آرامش می بخشید برای همه پدر بود و اکنون نبودن و ندیدنش برای همه ی ما بسیار سخت است.

پیکرش در مسیری که از قلب تپنده تهران آغاز و قرار است در بارگاه دلنواز ضامن آهو در مشهدمقدس به آرامش برسد این تشییع این بدرقه این وداع یک ملت با آرام جانشان است.

هر قدم که این کاروان عاشق از تهران به سوی قم و در نهایت به سوی مشهد بر می دارد انگار قطعه ای از روح این سرزمین با او جدا می شود ایران امروز در حسرت دیدار دوباره اوست هنوز نرفته دلمان تنگ است گویی تمام آزادگان جهان در این مسیر طولانی در صفوف بی شمار ایستاده اند تا بدرقه کنند و اشک بریزند.

ما در مکتبش معنای (ما رایت الا جمیلا) را آموخته ایم میدانیم که این پایان راه نیست هر ذره از وجودش عصاره ی صبر زینبی و صلابت حسینی بود و خود پل ارتباطی میان ما و آرمان های والای ولایت بود امروز راه ما را به سوی حقیقت بزرگ تر نشان می دهد.

با چشمانی گریان پیکر مطهرش را در میان سیل جمعیت بدرقه می کنیم و می دانیم که هر قطره اشکی که می ریزیم بذری است برای آینده ما برای برخاستن ما.

ای رهبر شهید اگرچه دلمان برایت تنگ خواهد شد اما ما در امتداد هر قدم هر کلمه و هر راه تو ایستاده ‌ایم ما عهد می‌ بندیم که پیرو مشعل‌ داران اندیشه ی تو باشیم و این عهد با تداوم راه در سایه‌ ی هدایت حضرت آیت‌ الله سید مجتبی خامنه‌ ای رهبر انقلاب اسلامی که سایه اش مستدام باد ادامه می دهیم آری پرچمداری که عروج کرد اکنون در تداوم این میراث دوباره جان می گیرد.