به گزارش نودادامروز ، مریم بالوی فیلی فعال رسانه ای در یادداشتی به مناسبت روزخبرنگار نوشت: دوباره ۱۷ مرداد رسید روزی که قرار بود برای خبرنگار باشد برای کسی که یک سال تمام دوید نوشت پرسید پیگیری کرد اما حالا بیشتر شبیه روز گزارش عملکرد شده که در تمام سال از او خواستند بنویسد و حالا پشت تریبون ایستاده‌اند تا از کارهایی بگویند که هنوز انجام نشده و خبرنگار باز هم می‌نویسد با همان خستگی همیشگی با همان لبخند بی‌رمق اما با همان تعهد بی‌انتها.

در روز خبرنگار همه از قداست قلم می‌گویند از اینکه خبرنگار صدای مردم است سفیر امید است و وعده‌هایی می‌دهند که شیرین‌اند و پر از نور اما وقتی نورها خاموش می‌شوند و مراسم‌ها به پایان می‌رسند همه چیز به فراموشی سپرده می‌شود و خبرنگار می‌ماند با قاب عکسی یادگاری و انبوهی از وعده‌هایی که هنوز در راه‌اند.

اما خبرنگار بودن یعنی افتخار یعنی نوشتن حتی وقتی خسته‌ای یعنی ایستادن حتی وقتی تنها هستی یعنی اینکه قلمت را نفروشی و بنویسی برای مردمی که با خواندن نوشته‌هایت آرام می‌گیرند برای شهری که دوستش داری برای کشوری که به آن تعلق داری برای حقیقتی که باید گفته شود.

خبرنگار بودن یعنی نوشتن از درد مردم در حالی که خودت هم درد داری دردِ انتظار پشت درهای بسته دردِ وعده‌های بی‌عمل دردِ بی‌ثباتی شغلی دردِ نبود بیمه و حقوق ثابت اما باز هم می‌نویسی چون رسالتت آگاهی‌بخشی‌ست نه معامله با قدرت.

خبرنگار بودن یعنی اینکه با یک قلم و یک کاغذ بتوانی خانه‌ای بسازی برای بی‌خانمان راهی باز کنی برای روستایی دورافتاده گرسنه‌ای را سیر کنی و حتی جنگی را تمام کنی و اگرچه خودت درگیر جنگی خاموش با بی‌توجهی هستی باز هم می‌نویسی چون باور داری که نوشتن می‌تواند جهان را تغییر دهد.

خبرنگار بودن یعنی اینکه در ذهن مردم شاید فقط کسی باشی با میکروفن و سوال‌های جنجالی اما در واقع تو صدای مردم هستی بی‌آنکه صدایت شنیده شود تو درد را می‌فهمی بی‌آنکه کسی درد تو را بفهمد تو عشق را بی‌ادعا خرج می‌کنی و ایثار را بی‌توقع زندگی می‌کنی.

و در نهایت خبرنگار بودن یعنی اینکه منتظر خبری باشی خبری از آمدن عدالت از ظهور حقیقت از روزی که همه دردها شنیده شوند و همه وعده‌ها عمل شوند و تو با همان قلم ساده‌ات در تاریخ بمانی در دل مردم بمانی در قلب حقیقت جاودانه شوی.

آری ۱۷ مرداد روزی‌ست برای نوشتن روزی که قلم‌ها باید از خودشان بگویند از خستگی‌هایی که در لابه‌لای تیترها جا مانده از بغض‌هایی که پشت هر جمله فرو خورده شده از وعده‌هایی که هر ساله در قاب عکس‌های یادگاری جا خوش می‌کنند و هیچ‌گاه به متن زندگی خبرنگار راه نمی‌یابند این روز نه فقط برای تجلیل که برای تلنگر است تلنگری به آن‌هایی که سال‌هاست صدای خبرنگار را شنیده‌اند اما گوش نداده‌اند روزی‌ست برای نوشتن از قلمی که بی‌پناه بی‌ادعا و بی‌توقع حقیقت را بر دوش می‌کشد و در سکوت فریاد می‌زند.